Auteur: Michel ten Hoove

Rondde op 51ste Journalistiek af|Werkt als teamcaptain & schadeanalist bij Stichting (Gelijkwaardig) Herstel|Hobby's: drone vliegen & sax leren spelen.

Kranten lezen

Tot voor kort ging ik mee in de manier waarop veel mensen met een papierloos abonnement de krant lezen. Via de iPhone app. Digitaal. Net als bij social media apps wordt in dit soort apps er alles aan gedaan om jouw aandacht vast te houden. Je blijft scrollen. En dan te bedenken dat je de oude sensatie van het door een papieren krant bladeren kunt blijven beleven. Als je tenminste het digitaal plus abonnement hebt.

Je krijgt dan iedere dag de papieren krant in PDF vorm voorgeschoteld. Kunt virtueel bladzijden omslaan en weer ouderwets koppen snellen. En klik je een artikel aan, dan krijg je alsnog de speciale digitale versie voorgeschoteld. De versie die zich op een beeldscherm beter laat lezen. Ook ontdekte ik recent dat je zelfs individuele artikelen kunt uitknippen én de complete krant als PDF bestand kunt downloaden, zodat je ‘m later gemakkelijk opnieuw kan lezen. Of er iets specifieks in kan opzoeken.

Wat ik wel onbegrijpelijk vindt is dat zowel De Volkskrant als NRC je maar één iemand laat meelezen. Zelfs via een eigen account op naam, dat dan weer wel. Maar waarom maar twee mensen? Ons gezin telt bijvoorbeeld drie personen. Dan moeten die drie mensen toch ook gewoon één abonnement kunnen delen? Nou, niet dus. Echt ergerlijk als je het mij vraagt.

Dus moet ik wel mijn zoon onder mijn gebruikersnaam en wachtwoord laten inloggen. Als we echter daardoor meer dan 5 schermen open hebben staan krijgen we een waarschuwing en moet ik het wachtwoord wijzigen. De oplossing op dit moment is om iedere keer uit te loggen op de Volkskrant app op mijn iPhone. Dan blijven we namelijk netjes binnen de maximaal vijf ingelogde schermen. Je wordt creatief zal ik maar zeggen.

Een gewaarschuwd mens…

In Zuid-Europa liggen Spanje en Portugal grotendeels plat door een zeer grote stroomstoring. Mensen slaan massaal aan het hamsteren, tankstations en tolpoortjes ondervinden problemen, het ANWB steunpunt bij Barcelona is onbereikbaar, Metro’s, trams en treinen rijden niet en op de wegen en vliegvelden is het één grote chaos.

Eens te meer wordt duidelijk hoe belangrijk het is goed voorbereid te zijn. Door bijvoorbeeld een noodpakket aan te schaffen. In de eerste uren na een (natuur)ramp of grote stroomstoring zoals nu ben je immers op jezelf aangewezen. Je kunt op de bestaande infrastructuur van winkels, ziekenhuizen, wegen en watervoorziening niet of slecht terugvallen. Dan als getroffene zoals deskundigen dat noemen handelingsperspectief hebben maakt het verschil.

Een black-out in Europa?

Alweer jaren geleden woonde ik één online webinar bij van de Oostenrijkse journalistenvakbond. Via crisismanager Andrea Walraven-Thissen zag ik de aankondiging van dit webinar voorbijkomen. Zonder alarmistisch te willen zijn werd tijdens dat webinar al snel duidelijk dat het Europese netwerk aan stroomverbindingen uitermate kwetsbaar is. Het is niet zo zeer de vraag of er ooit een grote stroomuitval plaatsvindt, maar eerder de vraag wanneer dit gebeurt. Volgens de NOS zorgden vergelijkbare storingen er in 2015 voor dat een groot deel van Turkije werd getroffen en zat in 2003 Italië urenlang zonder stroom.

Jan Vorrink – Netwerkbeheerder Tennet

Storingen zoals vandaag in Spanje en Portugal zijn best uitzonderlijk. In Europa komen zulke storingen eens in de tien a twintig jaar voor.

Rond dezelfde tijd waarin dat Oostenrijkse webinar plaatsvond schreef crisismanager Andrea Walraven-Thissen dit interessante artikel dat ze op LinkedIn postte. Ik was er toen van overtuigd dat een scenario waarin Europa een black-out zou meemaken reëel is. Wilde ook zo snel mogelijk een noodpakket in huis halen. Maar vervolgens verzaakte ik. Van uitstel kwam afstel en op dit moment ben ik nog net zo onvoorbereid als drie jaar geleden.

Hoe gebruik je een noodpakket?

Zelfs nu de Nederlandse overheid er met de toenemende Russische dreiging op aandringt niet langer voor 48 maar zelfs voor maar liefst 72 uur voorbereid te zijn heb ik nog geen actie ondernomen. Ben ik dan echt zo’n type die de gedachte huldigt dat na mij de zondvloed wel komt? Nee toch?

Feit is wel dat ik met het in huis hebben van een noodpakket nog allesbehalve goed voorbereid ben. EHBO kan ik niet uitvoeren bijvoorbeeld. Dan kunnen er in een noodpakket wel een tourniquet en andere verbandmiddelen zitten, maar hoe die te gebruiken? Ik heb werkelijk geen idee. Gelukkig zijn er tegenwoordig ook weer trainingen in het goed gebruiken van een noodpakket en het kiezen van de juiste spullen.

Natuurverschijnsel of cyberaanval

Terwijl ik deze blogpost afrond hoor ik op het nieuws dat de oorzaak van de stroomstoring in Spanje en Portugal een zeldzaam natuurverschijnsel is en geen cyberaanval. Wordt hier nu geprobeerd mensen gerust te stellen? Paniek te voorkomen? Dat zou wel apart zijn, want wat de oorzaak ook is als het herstellen van de stroomvoorziening lang op zich laat wachten is jezelf kunnen redden nog altijd belangrijk.

Ga jij alsnog een noodpakket in huis kopen? Volg jij misschien zelfs een EHBO-cursus?

Voor wie blog je eigenlijk?

Bloggen. Doe je dat voor jezelf of doe je dat voor een ander? Als je het mij vraagt dan doe ik het in eerste instantie vooral voor mezelf. Om mijn schrijfspier te oefenen. Om elke dag even wat bewuster met een bepaald onderwerp bezig te zijn. Noem het een vorm van ontspannen. Toch doe ik het niet uitsluitend voor mezelf. Ik vind het ook wel leuk gezien te worden. Reacties te krijgen. Misschien op die manier wel een bepaalde erkenning of bevestiging te krijgen.

Wil je een vast lezerspubliek opbouwen dan moet je consistent zijn. In waar je over blogt. In hoe je er over blogt. Maar ook in dat je er over blogt. Want net als bij reclame schuilt de kracht van bloggen in de herhaling. Vandaar dat ik met dit stukje inmiddels mijn drieëntwintigste opeenvolgende publiceer.

Gelukkig kan je met bloggen nooit echt iets fout doen. Het maakt niet uit of je korte tekstjes of lange doorwrochte artikelen schrijft. Het maakt niet uit of er veel taalfouten in zitten. Of de opbouw niet helemaal perfect is. Of er wel of geen foto’s bij zitten. Nee, je moet gewoon doen. Gaan met die banaan. Je schrijfspier oefenen. Dan wordt het op den duur vanzelf wat.

En ja, ik kwam vandaag opnieuw in tijdnood. Ben nu een paar dagen weg, een soort minivakantie tot en met woensdag. En merk dat het bloggen dan al snel wat minder in mijn systeem zit. En als je niet weet waarover je vandaag in dat laatste uurtje van de dag moet bloggen dan ga je gewoon heel erg meta over het bloggen zelf schrijven. Simpel toch?

Morgen hopelijk weer wat meer inspiratie.

Onmogelijke vraag

Over welke onderwerpen praat je graag?

Mij vragen over welke onderwerpen ik graag praat is een totaal onmogelijke vraag. Voor ik ook maar het prilste idee had journalistiek te gaan studeren was ik al een regelrechte nieuws- en informatiejunk. Ik leek wel een spons.

Dit zorgde ervoor dat mijn oudoom ooit over mij zijn onder de indruk te zijn over mijn brede algemene ontwikkelingen. Je kon het zo gek niet bedenken of hij kon er met mij over praten. Dat vond hij mooi. Misschien dat daarom ook de onderwerpen van de blogposts op dit blog echt alle kanten opschieten.

Een echte niche heb ik niet. Ik schrijf over alles wat me bezighoudt. Van politiek tot muziek en nieuws in de meest brede zin van het woord.Toch is elke dag een blogpostje tikken ook dan best lastig. Vandaag was ik het zelfs bijna vergeten en dreigde ik mijn streak van ongeveer drie weken te verliezen.

Misschien straks ChatGPT even vragen om 31 blogpost ideeën voor de maand mei. Ben benieuwd wat er dan uitrolt.

Wat gebeurt er met jouw ingeruilde smartphone?

Ken je dat gevoel? Dat je een smartphone bezit die het nog prima doet, maar toch al kijkt naar nieuwere versies?

Ik heb dat nu met mijn iPhone 14. Prima toestel en dankzij de jarenlange updates van iOS ook nog zeker te gebruiken tot diep in 2027. Intussen is er alweer een 15 en 16 uitgekomen en ziet rond medio september van dit jaar de 17 het daglicht.

Mijn provider Odido had 1,5 jaar geleden een prima deal. Een deel ineens bij levering betalen, een deel per maand én een substantieel deel korting. Wil ik mijn iPhone aan het eind van de contractsduur van twee jaar houden dan betaal ik alsnog de korting die ik in het begin kreeg; €252,-. Ik kan dan mijn bestaande abonnement met 1 of 2 jaar verlengen of bij een andere provider een nieuw abonnement scoren. Ik zou er dan voor kunnen kiezen het toestel nog twee jaar te houden en in september 2027 de iPhone 19 aan te schaffen. .Zie ik daar van af dan lever ik mijn toestel in en kan nu al op zoek gaan naar een opvolger. Met of zonder abonnement.

Keuzes, keuzes. Alhoewel. Na het zien van onderstaand filmpje van Wall Street Journal wordt die keuze misschien wel wat makkelijker. Telefoons inruilen die een tweede leven krijgen is namelijk winst voor iedereen. Voor de providers die de ingeruilde telefoons verkopen aan de refurbishers. Voor de refurbishers zelf. Voor de klanten die de mobieltjes inleveren. Ja, zelfs voor Apple die haar smartphones naar gebieden verscheept ziet worden waar eerst niet of nauwelijks iPhones verkocht werden. Voor een bedrijf als Apple is het puur het vergroten van marktaandeel.

Interessant filmpje waarin uitgelegd wordt hoe het refurbishen werkt en wie welk percentage van de verkoopkosten pakt.