Inspiratie voor mijn blogs haal ik onder andere uit de krant. Zo las ik laatst in De Volkskrant over de dertiende editie van het World Happiness Report. Wij Nederlanders blijken opnieuw een wel erg gelukkig volkje te zijn. Best verrassend, als je bedenkt dat wij het mopperen tot ware kunstvorm hebben weten te verheffen. Toch is het zo.

Wat bepaalt dan ons geluk? Gek genoeg draagt de kans dat je portemonnee teruggevonden wordt in sterkere mate bij aan je geluksgevoel dan een gebeurtenis als werkeloosheid. Dat jouw portemonnee teruggevonden kan worden draagt 0,8 punten bij op een schaal van 0 tot 10. Twee keer zoveel als bij werkloosheid het geval is.

Parkeerkaart verloren

Na het artikel gelezen te hebben wilde ik hier een blogpost over schrijven. Ik liep alleen vast. Het bleef namelijk bij het wat dunnetjes herkauwen van hetgeen ik gelezen had. En dat is totaal niet interessant. Tot ik vandaag aan den lijve ondervond hoe fijn het is als iets teruggevonden wordt.

Ik was mijn parkeerkaartje verloren. Normaal gesproken kost je dat een flinke boete. Dus baalde ik behoorlijk. Eens te meer omdat ik normaal gesproken mijn stinkende best doe dat kleine papiertje niet te verliezen, door het gelijk in mijn pasjeshouder te stoppen. Maar vandaag deed ik dat natuurlijk niet. Ik stopte het ticket op de één of andere vage reden los in mijn broekzak. Tussen mijn telefoon en mijn pasjeshouder. Hartstikke stom natuurlijk. Je hoeft maar even één of beide dingen uit je broekzak te halen en het parkeerbewijs valt op de grond.

Dus maar naar de receptie in de hoop dat ze een nieuw kaartje voor me konden afgeven. “Hallo, ik ben mijn parkeerkaartje verloren. Wat nu?” “Is het kenteken XX-XX-XX?”, was de wedervraag van de receptioniste. “Ja, hoe weet u dat nou?”, was mijn reactie. Wat bleek? Bij het afrekenen van mijn lunch in het overvolle restaurant was het kaartje op de grond gevallen. Iemand had deze gevonden en bij de receptie afgegeven. Tegelijkertijd mij het proefondervindelijke bewijs leverend dat dit een geluksgevoel oplevert.

Pessimistischer dan terecht

Case closed zou je zeggen toch? Niets is minder waar. Want dit voorval thuis vertellende blijkt een vriendin van mijn partner toevallig vandaag een soortgelijke ervaring te hebben opgedaan. Zij was haar bankpas of bij de kringloopwinkel zelf of op de weg er naartoe verloren. Kon de kringloop alleen pas de volgende dag bellen. Om vervolgens opgelucht te kunnen ademhalen omdat ze te horen krijgt dat haar pas inderdaad gevonden is.

Kortom, ook al zijn wij volgens het in de Volkskrant genoemde onderzoek pessimistischer dan terecht is dat onze spullen worden gevonden en terugbezorgd, feit is dat het gebeurt. Veel gebeurt zelfs. En dat iedereen zich door dit soort simpele voorvallen spontaan een stuk gelukkiger door voelt.

Voor Volkskrant abonnees: Waar word je gelukkig van? Een proef met verloren portemonnees leert daar een hoop over.

Alsof het zo moet zijn. Op 20 april schreef ik een blogpost over social media als vloek en als zegen. Om vervolgens een dag later een door NRC redacteur Laura Hoogenraad geschreven achtergrondartikel te lezen met de titel ‘Van 4 uur schermtijd naar 1,5; hoe ik leerde stoppen met scrollen.’

Hoogenraad vertelt in dit artikel dat het haar steeds meer dwars ging zitten hoe ze zich kon verliezen in haar ‘favoriete algoritmes’. Hoe ze een steeds kortere spanningsboog voor films, boeken en gesprekken kreeg en dat ze een deuk op de plek ontdekte waar haar vinger haar telefoon ondersteunt. De zogeheten smartphone pinky. Tijd voor actie dus!

Schermtijd

Ging Hoogenraad zomaar uit het niets bij zichzelf te rade hoe het met haar smartphonegebruik gesteld is? Nee. Enkele maanden geleden kreeg ze de opdracht voor een NRC Masterclass de strijd aan te gaan met haar schermtijd. Wat volgde was het in huis halen van een stapel zelfhulpboeken. Om vervolgens elke week een nieuwe strategie om zichzelf van haar telefoon los te weken uit te proberen. Daarnaast deed Hoogenraad uitgebreid onderzoek door onderzoekers te interviewen, te mailen met Amerikaanse zelfhulpboekauteurs, TedTalks te bekijken, fanatieke aanhangers van telefoonvrije weekenden te spreken en internetfora af te struinen.

Dit alles resulteerde in een NRC Masterclass van zes weken die beschikbaar is voor NRC Plus abonnees. Omdat mijn schermtijd uitschieters kent naar gemiddeld 9 uur en 5 minuten per dag zoals vorige week voor mij dé masterclass om te volgen. Dus meldde ik mij gelijk aan. Nu alleen nog de tijd vinden om de eerste mailtjes die ik toegestuurd kreeg te lezen.

Focus

Wat me grappig genoeg al wel direct lukte was om vandaag véél minder schermtijd te realiseren. Om precies te zijn 2 uur en 31 minuten vandaag. Het geheim? Ik lees normaal gesproken de Volkskrant, de NRC en de Groene Amsterdammer op de iPhone. Vandaag heb ik dat alleen met de Volkskrant gedaan. De NRC las ik ouderwets op mijn werklaptop. Ook Whatsapp, Telegram en Spotify had ik vandaag op de laptop draaien. Is dat vals spelen? Misschien. Feit is dat het in ieder geval meer rust geeft. Rust die ik tot nu toe probeerde te bewerkstelligen door mijn telefoon met de achterkant naar boven op het bureau te leggen. Iets wat maar deels werkte omdat ik toch regelmatig de telefoon weer oppakte, ‘m op zijn rug legde én weer ging zitten scrollen.

Tijdens een training vanochtend nam ik nog verdergaande maatregelen. Ik deed mijn laptop uit en schreef de aantekeningen op mijn Remarkable. Een e-ink tablet die met het argument dat je bij het gebruik ervan niet wordt afgeleid in de markt wordt gezet. Om de kans op afleiding tot het absolute minimum te beperken deed ik zelfs mijn iPhone op de focus stand én mijn Apple Watch op theatermodus. Geen bliepjes, trilalarmpjes of pop ups die mij dat uur konden afleiden. Perfect. Ik ben benieuwd of ik hier een blijvende gewoonte van kan maken.

Wat doe jij om zo min mogelijk afgeleid te worden?