Inspiratie opgedroogd

Vandaag post ik met dit schrijfseltje mijn veertigste dagelijkse blogpost. De ene keer had ik volop inspiratie en bleef die dag maar schrijven. Vandaag wilde ik al bijna toegeven aan de gedachte dat ik voor het eerst geen dagelijkse post zou posten. Heb namelijk echt geen idee waar ik het over zou moeten hebben.

Toch maar even vlak voor het slapengaan WordPress aangeslingerd. Zelfs de dagelijkse schrijfopdrachten zijn de laatste tijd weinig inspirerend. Noem 5 favoriete vruchten is de opdracht van vandaag. Uit pure armoede besluit ik daar dan maar een blogpostje aan te wijden. Maar wat blijkt….., er is een storing. De opdracht verschijnt niet in mijn vers geopende blogpost.

Overigens slaat mijn innerlijke criticus ook weer behoorlijk toe. Leuk hoor die schrijfseltjes iedere dag. Maar profileer je je hier nu op een positieve manier mee als in potentie professioneel tekstschrijver? Ik weet het niet. Heb eerder het idee dat dit niet het geval is dan dat het wel zo is. Aan de andere kant werk ik momenteel helemaal niet als journalistiek, communicatiemedewerker of tekstschrijver, dus wat zeur ik nou?

Zo, dat was het weer voor vandaag. Ik zit nu voor mijn gevoel op een tweesprong. Of ik ga door met ook zo nu en dan maar wat voor de vuist weg schrijven zoals ik nu doe. Dan lukt het wel om elke dag een postje te posten. Of ik leg de lat weer wat hoger en sta mezelf ook toe zo nu en dan één of misschien zelfs meerdere dagen niks te posten. We zullen zien.

P.S. Grappig overigens dat ik me eergisteren nog verbaasde over het niet prominent in het nieuws zijn van de gevolgen van de huidige droogte. Ik had het nog niet gedacht en er over geschreven of de nieuwsberichten beginnen al te komen. Zoals bijvoorbeeld het artikel op de voorpagina van de NRC over de groeiende behoefte aan schaarser wordend drinkwater en waarom het ons Nederlanders niet lukt spaarzamer met water om te gaan. Of het NOS bericht dat de waterschappen op de Veluwe en in Brabant maatregelen moeten nemen vanwege de droogte. Blijkbaar was ik net iets te vroeg met het uiten van mijn verbazing over de nieuwsluwte rondom de droogte.

Bio

Als ik iets lastig vind dan is het wel een bio over mezelf te schrijven voor mijn blog. Wat zeg je over jezelf en hoe spreek de lezer toe?

Schrijf je gewoon in de ik-vorm of doe je het toch in de derde persoon enkelvoud. Dat eerste is natuurlijk veel persoonlijker. Het tweede creëert weer genoeg afstand om schaamteloos de loftrompet over jezelf af te steken.

Ik vind hem lastig. Gelukkig leest toch geen hond dit blog. Maak ik me eigenlijk druk om niks. Al zou ik hier volstrekt poep praten dan valt het nog niemand op. Toch?

Kan Chat GPT goede onderwerpen voor mijn blog bedenken?

Afgaande op de wetmatigheid dat krantenartikelen die zo’n vraag in hun kop verwerken altijd de conclusie trekken dat het antwoord nee is, zou ik nu nee moeten antwoorden. Maar het ligt wat genuanceerder.

Waar Chat GPT heel erg goed in is om goed geformuleerde vragen als basis te gebruiken. De bruikbaarheid van de informatie die er uitkomt hangt dus af van de kwaliteit van de informatie die je er in stopt. Garbage in, garbage out dus. Ik stelde de vraag “Analyseer mijn blog op http://www.micheltenhoove.nl en vertel me wat een geschikt blogonderwerp is voor vandaag.” Door deze vraag te stellen dwing ik ChatGPT om rekening te houden met de 34 blogposts die ik afgelopen maand geschreven heb. Ben benieuwd of daar al een zekere lijn in te ontdekken is.

Het antwoord dat ik kreeg was het volgende:

Na een grondige analyse van je blog op http://www.micheltenhoove.nl valt op dat je een breed scala aan onderwerpen behandelt. Variërend van persoonlijke reflecties tot technologische ontwikkelingen en maatschappelijke kwesties. Je recente posts tonen een sterke betrokkenheid bij thema’s zoals digitale detox, de impact van social media en persoonlijke groei.

Eerlijk gezegd ben ik het daar wel mee eens. Dat zijn inderdaad in grote lijnen de thema’s waar ik de laatste tijd over schrijf.

“Als onderwerp voor vandaag draagt ChatGPT voor om het te hebben over de opkomst van AI en de menselijke maat; hoe behouden we onze authenticiteit?”

Wat vinden jullie? Zou dat iets kunnen zijn waar ik over zou schrijven? Eerlijk gezegd wel hé. Toch doe ik dat niet. Want door bovenstaand proces te beschrijven heb ik stiekem al een blogpost geschreven. Namelijk eentje over hoe één simpele vraag me meer inzicht geeft in waar mijn blog over gaat. In waar ik de laatste maand over geschreven heb.

Geinig toch?

Juridische Valstrikken: Foto’s en Copyright Voor Bloggers

Welke blogger kent dat dilemma niet? Je wil een foto bij je blogpost plaatsen, hebt geen geschikte foto van jezelf en haalt dan maar een plaatje van internet. Grote kans dat je dan op een gegeven moment één of ander obscuur advocatenkantoor achter je aan krijgt met een copyrightsclaim. Soms terecht. Net zo vaak hartstikke onterecht.

Voor dit soort bureau’s is jouw met een forse claim om de oren slaan gewoon een verdienmodel. Je bent immers maar een onschuldige hobbyist die zich niet verdiept heeft in de juridische do’s en don’ts op het gebied van het auteursrecht van foto’s. Er zijn zelfs mensen die zo huiverig zijn voor dit soort claims dat ze beeldmateriaal maar helemaal achterwege laten op hun blog.

AI foto’s mooi en goed bruikbaar

Sinds de beginjaren van het bloggen is er veel veranderd. Artificiële Intelligentie was een paar jaar geleden nog een novum, maar ontwikkelt tegenwoordig razendsnel. Zo kan je bij dit webbased WordPress abonnement via WordPress zelf ook volop gebruik maken van AI. Je kunt de titel van je blogpost door AI laten bedenken, feedback op je schrijfsel krijgen en proberen deze tips toe te passen en zelfs afbeeldingen laten genereren. Zo is het me gelukt bij echt alle blogposts een foto te plaatsen. Sommige omdat ik zelf een plaatje schoot. De meesten gegenereerd door AI van WordPress zelf.

Je hoeft zelfs niet eens meer een prompt te schrijven. Een prompt? Ja, een prompt. Oftewel een tekst waarin je uitgebreid AI instrueert welke kenmerken een foto allemaal moet hebben. Nee, de AI functie van WordPress leest gewoon razendsnel je artikel, bedenkt zelf een uitgebreide prompt en spuugt niet veel later een geschikte foto uit. Op een enkele uitzondering na zijn de meesten hartstikke mooi en goed bruikbaar. Alleen bij het artikel over geluksgevoel wist de AI plaatjesgenerator zich geen raad met de door mijzelf geschreven prompt. Ik wilde iemand in beeld hebben die knielde om een op de grond liggend parkeerkaartje op te rapen. Gevolg? Personen zonder benen kwamen vanaf hun middel uit de grond getekend op de foto. Dat ziet er natuurlijk bezopen uit. Pas na de zoveelste poging en het tweaken van de tekst kwam er het plaatje uit dat ik gebruikt heb.

Hoe dan ook, ik verwacht door deze plaatjes te gebruiken geen onterechte copyrightclaims te ontvangen. Hopelijk komt die verwachting uit, want als dat niet het geval is dan zal ook ik moeten stoppen met plaatjes publiceren.

Meer weten over het al dan niet terecht of onterecht claimen van copyright en wat daar tegen te doen is? Dan zijn onderstaande artikelen het lezen waard:

Hoe voorkom je claims voor plaatjes op je blog? (De copyright cowboys en waarom je niet zomaar moet betalen)

Copyright Claim ontvangen van ANP, Visual Rights Group of Getty Images? Dit moet je doen!

Innerlijke criticus

Iedereen die zich creatief probeert te uiten kent het fenomeen van de innerlijke criticus. Het stemmetje dat zegt dat iets niet goed genoeg is. Ik ook. Bij mij is het zelfs zo erg dat ik wekenlang elke dag een blog kan bijhouden en alles uiteindelijk toch weer weggooi.

Dan vind ik bijvoorbeeld dat de post die ik schreef te persoonlijk is. Dat ik dat niet zomaar aan het grote publiek had moeten toevertrouwen. Achteraf heb ik er vaak spijt van alles weggegooid te hebben. Zo was ik rond mijn 47ste fanatiek aan het vloggen. Zo fanatiek dat ik er zelfs de aandacht van RTV Oost mee trok. Toen er vervelende reacties kwamen heb ik vrij resoluut eerst het kanaal op zwart gezet, om vervolgens alle video’s te wissen. Iets waar ik nog steeds wel een beetje spijt van heb.

Dus besloot ik zo’n drie weken geleden niet alleen weer opnieuw te gaan bloggen, maar ook de lat lager te leggen. Qua onderwerpen en kwaliteit van het geschrevene dan. Niet qua frequentie. Ik moet namelijk elke dag van mezelf een blogpost publiceren. De ene keer gaat dat makkelijker dan de andere keer. Soms doe ik het nog op het allerlaatste moment, zoals nu om 23.51 uur. Maar, het belangrijkste is dat ik het doe. Het lukt me vol te houden en elke dag een bericht te plaatsen.

Maar dat niet alleen. Toen ik gisteren door de afgelopen weken bladerde bekroop mij ook een gevoel van tevredenheid. Het zag er eigenlijk best wel prima uit. Dus probeer ik de komende weken nog even het dagelijks bloggen vol te houden. Misschien gaat uiteindelijk de frequentie wel naar meerdere keren per week of wekelijks, maar vooralsnog bevalt me dit prima.