Auteur: Michel ten Hoove

Rondde op 51ste Journalistiek af|Werkt als teamcaptain & schadeanalist bij Stichting (Gelijkwaardig) Herstel|Hobby's: drone vliegen & sax leren spelen.

De klad erin

De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens luidt het gezegde. Daar moest ik aan denken toen ik er gisteren niet meer aan toegekomen was een blogpost te schrijven. Sinds ik twee weken geleden weer begon met bloggen lukte het me elke dag een bericht te schrijven en te publiceren. Het was ook een doel op zich. Een streven. Een voornemen. Niet altijd even makkelijk, maar wel gedaan. Tot gisteren dus.

Was er gisteren dan niks om over te bloggen dan? Nee, juist wel. Twee blogwaardige gebeurtenissen zelfs. Het kwam er alleen niet van. Daarom vandaag alsnog maar over de gebeurtenissen van gisteren een blogje geschreven. Dan haal ik het wel in. Of is dat valsspelen?

Een Afrikaan op Groenland

Sinds kort leest mijn zoon mijn blogs ook. Bij het lezen van mijn posts kwam hij ook het bericht van 8 april tegen. Waarbij de daily prompt van WordPress me er toe aanzette om over het boek ‘Een Afrikaan op Groenland‘ te schrijven. Een boek dat zeer waarschijnlijk boven op zolder in één van de vele verhuisdozen ligt. Waarschijnlijk ver weg en onbereikbaar achterin. Voor hem reden om al googelend op zoek te gaan naar een betaalbaar tweedehands exemplaar. Om zijn vader mee te verrassen. En gisteren was het zover. Stevig ingepakt in een groot stuk bruin inpakpapier dichtgeplakt met duct tape. Wat een verrassing! Echt verschrikkelijk lief van hem. De kanjer. Dit weekend maar eens in beginnen te lezen.

Sylvie Kreusch

Gisteravond een keertje in mijn eentje naar Hedon geweest om een optreden bij te wonen. De Gentse zangeres Sylvie Kreusch zou er optreden. Eerlijk gezegd kende ik haar nog niet. Iets wat wel had gekund, omdat ze immers met haar ex-vriend Maarten Devoldere in de behoorlijk bekende band Warhaus heeft gezeten. Een band die zangeres en fotomodel Kreusch in 2016 verliet om zich te storten op een solocarrière.

Dat ik Kreusch op het spoor kwam had te maken met het idee dat ik ongeveer een jaar geleden kreeg om vaker concerten te bezoeken. Met het prachtige poppodium Hedon bij mij om de hoek is het dan best logisch eens te kijken wat daar speelt. Zo gezegd, zo gedaan. Zo nu en dan kijk ik naar de laatste boekingen op http://www.hedon-zwolle.nl en, lees van de voor mij onbekende artiesten de beschrijvende teksten én check hun muziek op Spotify. Bevalt het me dan denk ik niet te lang na en koop een kaartje. Op deze manier ontdekte ik Jonathan Jeremiah en trakteerde ik mezelf op optredens van Rondé, Son Mieux en Johan. Deze drie bezocht ik samen met mijn zoon, maar vanavond dus voor het eerst weer eens alleen naar een concert.

Het was een goede show. Lekkere muziek. Veel nummers. Je moet alleen niet gevoelig zijn voor epilepsie, want de stroboscopische lamp werd vol overgave veelvuldig gebruikt. Een wat ouder publiek ook als je het mij vraagt. Wat ik wel apart vond was dat Sylvie Kreusch amper contact met het publiek legde. Als je dan het publiek minder meekrijgt dan je zou willen is dat op zich ook niet zo verrassend toch?

Hoe dan ook, ik heb genoten. Het enige kaartje wat ik nu nog klaar heb liggen is voor een optreden van Typhoon ergens in oktober. Misschien toch binnenkort maar weer eens kijken of er nog wat interessants optreedt.

Stoppen met de studie journalistiek

Beschrijf een beslissing die je in het verleden hebt gemaakt waar je van hebt geleerd.

Waar ik van geleerd heb is dat ik beter mijn best had moeten doen mijn opleiding journalistiek aan het begin van dit millennium succesvol af te ronden.

Mijn tweede poging journalistiek te studeren was in de periode tussen 2001 en 2005. Sinds eind 1997 werkte ik bij een callcenter. Werk wat me prima afging maar waar ik niet bepaald gelukkiger van werd. Dus besloot ik in 2001 in deeltijd voor de tweede keer journalistiek te gaan studeren. Op de dinsdag en donderdagavond weer in de collegebankjes. Iets wat me naast een baan van 32 uur per week, die ik deels aan de ondernemingsraad besteedde, wonderwel best goed afging. Tot en met een deel van het derde jaar stoomde ik gestaag door.

Om te kunnen afstuderen moest ik echter een journalistieke baan hebben. De deeltijdopleiding was vooral bedoeld voor journalisten die de opleiding nog niet gevolgd hadden. Als callcentermedewerker schadeverzekeringen deed ik niet echt aan journalistiek. Wel probeerde ik nog elder verworven competentiepunten te verzilveren door van mijn werk vrij te nemen en vakantieuren en ouderschapsverlof op te nemen en in die ‘vrije’ tijd een meewerkstage te lopen bij interne communicatie van ABN AMRO, bij het personeelsblad Bankbreed. Een leuke en succesvolle stage.

Vader worden in januari 2004 en mijn moeder een jaartje later in februari 2005 verliezen waren echter twee te ingrijpende gebeurtenissen om de studie succesvol af te ronden. Ik deed de aanname dat het niet zou lukken en schreef me uit.

Achteraf op dat moment terugkijkend had ik wel wat minder snel bij de pakken mogen gaan neerzitten. En mogen kijken of desnoods met studievertraging afstuderen toch niet mogelijk was geweest.

Jaren later lukte dat immers wel, toen ik mij in 2018 alsnog inschreef voor de voltijdsopleiding, vijf maanden stage ging lopen en als een heuse werkstudent voor twee dagen in de week een baantje ernaast had. Had ik dat in het collegejaar 2004-2005 gedaan dan was ik 15 jaar eerder afgestudeerd. En had ik misschien nog wel iets van een journalistieke carrière kunnen opbouwen.

Liever iets gewoon doen dan het te nadrukkelijk nastreven

Er was een tijd nog niet zo lang geleden waarin het woord verbinding enorm populair was. Van dit soort modewoorden die te pas en te onpas gebruikt worden krijg ik altijd enorme jeuk. Het klinkt zo onoprecht. Zo gekunsteld.

Wat pas echt leuk is is dat het je gewoon overkomt. Dat je niet verwacht in verbinding te komen met mensen, maar het gewoon spontaan gebeurt. Daar kan ik echt enorm vrolijk van worden. Deze week overkwam me dat maar liefst twee keer. Gisteren en vandaag.

Kleine startup

Gisteravond rond een uur of 18.00 werd ik gebeld door een onbekend maar zichtbaar mobiel nummer. Het bleek een jonge vent te zijn die me vertelde dat ik bij een bedrijf mijn telefoonnummer had achtergelaten in ruil voor een kortingscode. Hij vroeg of ik twee minuten tijd had. Dat had ik wel.

Wat volgde was een ronduit gezellig gesprek over van alles en nog wat. Over het product. Over het bedrijf. Dat het een kleine startup was met vier medewerkers. Twee technische jongens die het product ontwikkeld hadden, hijzelf die de sales deed en een man die de reparaties deed én een klein beetje sales.

Muzikant

Waarom het zo’n leuk gesprek werd? Omdat zijn bevlogenheid, zijn betrokkenheid bij het bedrijf opviel. Voor mij reden om als gepokt en gemazelde oud callcentermedewerker de regie van het gesprek over te nemen. “Volgens mij ben je niet van een ingehuurd callcenter hè?”, vroeg ik hem. “Je klinkt zo betrokken bij het bedrijf en het product.” Het ijs was meteen gebroken en een geanimeerd gesprek volgde.

Aan het eind van het gesprek kwam ik terug op zijn uitspraak dat hij ook muzikant is. Ik vroeg hem of hij op de bekende platforms zoals Spotify of YouTube te vinden was. Dat bleek het geval. Hij gaf mij zijn naam en ik zocht hem gelijk op. Om na afloop van ons prettige gesprek zijn muziek te gaan luisteren.

Iets drinken

Tweede prettige ontmoeting was vanavond. Het product waarvoor de bevlogen salesmedewerker mij gebeld had werd nauwelijks gebruikt op Marktplaats aangeboden voor een bedrag dat 25% lager lag dan de nieuwprijs. Mijn zoon deed een bod dat 32% lager deed dat direct geaccepteerd werd.

Omdat hij nog nooit iets bij verkopers zelf had opgehaald vroeg hij of ik voor de zekerheid mee wilde. Uiteraard. Geen probleem. Tien minuten fietsen van ons huis liepen we vanavond een smalle, steile houten trap op van een bovenwoning in het centrum van Zwolle. Een jonge vent en zijn vrouw heten ons hartelijk welkom en vroegen of we iets wilden drinken. Een prettig gesprek over de koptelefoon, het bedrijf erachter en van alles en nog wat volgde. Ook dit was een fijne en ontspannen ontmoeting. Zo eentje waar je energie van krijgt.

Kortom, verbinding leggen moet je niet als één of andere modegril willen opleggen, maar gewoon doen. Dat is veel leuker!

Als je familie je onderdak biedt

Beschrijf een positief iets wat een familielid voor je heeft gedaan.

De ene dag kost het me meer moeite dan de andere dag om een onderwerp voor mijn dagelijkse blogpost te bedenken. Vandaag is dat dankzij bovenstaande daily prompt van WordPress niet het geval. Ik weet zonder aarzelen direct wat ik kan beschrijven.

Meerdere familieleden van mij hebben mij als kind vaak langere tijd in huis genomen als dat nodig was. Als mijn bipolaire moeder met een rechterlijke machtiging opgenomen was in een psychiatrisch ziekenhuis. Soms hoefde dat maar voor een paar maanden. Soms duurde het wel 1,5 jaar. De ene keer woonde ik bij mijn opa en oma. Een volgende keer bij mijn oom en tante.

Doordat ik in mijn kindertijd op mijn familieleden kon terugvallen bleef mij pleegzorg of kindertehuizen bespaard. Iets waar ik ze ook nu op zesenvijftigjarige leeftijd nog steeds dankbaar voor ben.

Steun de Crowdfunding voor Kinderen van Gedupeerden

Screenprint van een deel van de website van de Stichting (Gelijk)waardig Herstel waarom

Sinds begin oktober werk ik als schadeanalist voor de Stichting (Gelijk)waardig Herstel, kortweg SGH genoemd. Deze stichting wil naast de officiële routes van de overheid een alternatief bieden aan ouders die getroffen zijn door de toeslagenaffaire. Een route die in het teken staat van twee zaken: emotioneel herstel én financieel herstel.

Ouders die aan de SGH route meedoen krijgen eerst de gelegenheid om hun emotioneel geladen verhaal te vertellen aan een vrijwilliger die luistert en schrijft; een luisterend schrijver. Gehoord worden en dit verhaal aan iemand kunnen toevertrouwen is het begin van emotioneel herstel. Daarna volgt de fase van de schadeanalyse. Met het opgetekende verhaal als basis doen schadeanalisten een berekening van de eventuele aanvullende schade. Deelnemers krijgen – als ze aan de deelnemersvoorwaarden voldoen – uiteindelijk een voorstel tot een bepaalde schadevergoeding ter genoegdoening van het financiële nadeel dat is geleden. Een schadevergoeding gebaseerd op het zogeheten forfaitaire systeem zoals bij letselschades het geval is.

Luisterend schrijvers gezocht

De SGH heeft inmiddels ruim 7800 luisterend schrijvers. Daar kunnen nog steeds nieuwe luisterend schrijvers bij. Wil jij op deze manier een bijdrage leveren aan het emotionele en financiële herstel van de getroffen ouders, dan kan je hier meer informatie vinden en je aanmelden.

Crowdfunding voor boek geschreven door kind toeslagouder

Niet alleen ouders maar ook de kinderen van de getroffen ouders hebben vaak héél veel meegemaakt. Kinderen die allemaal op hun eigen manier aan hun (emotionele) herstel werken. Zo heeft een groep jongeren de theatervoorstelling Toegeslagen gemaakt, is via crowdfundingssite Voor de kunst de documentaire ‘Kind van het toeslagenschandaal’ gemaakt heeft een andere jongere het boek ‘Kind van een gedupeerde’ geschreven.

Het boek ‘Kind van een gedupeerde’ moet nog uitgegeven worden. De crowdfundingsactie met als doel 7.500 euro bijeen te sprokkelen loopt nog 20 dagen. Wordt de crowdfunding succesvol afgerond dan kan het boek in hardcover worden gedrukt én worden er gratis boeken aan jongeren beschikbaar gesteld.

Wil je meedoen? Dan kan dat hier!