Vanavond begonnen aan de film Better Man. De biopic over Robbie Williams. In eerste instantie vond ik het maar raar dat de hoofdrol door Williams als aap werd gespeeld. Maar nu, na iets meer dan de helft gezien te hebben begrijp ik het wel.
Aan drank en drugs verslaafd zijnd en lijdend aan een enorm imposters syndroom ging hij nogal gebukt onder het succes en de roem die hij zelf nastreefde maar hem uiteindelijk volledig in bezit nam. Oftewel, he had a monkey on his shoulder. Morgen maar gelijk de tweede helft kijken. Ben benieuwd hoe ik dat deel van zijn leven ga ervaren.
Afgelopen donderdagavond had ik weer saxofoonles. Blijkbaar doe ik dat al zo’n 3,5 jaar, want terugzoekend naar de bevestigingsmail van mijn proefles zie ik dat die op 14 oktober 2021 was. Morgen op de kop af 1300 dagen geleden. Helaas bak ik er nog niet veel van.
In eerste instantie leek het best vlot te gaan. Ik kon bepaalde dingen die ik rond mijn 19e geleerd had nog steeds. Net als fietsen verleer je zoiets als saxofoon spelen nooit. Toen heb ik ongeveer 1,5 jaar les gehad en een bepaalde basis gelegd. Met de saxofoonlessen van nu werd geleidelijk aan de lat steeds hoger gelegd. Oefenen deed ik in het begin ook best regelmatig. Tot er de klad in kwam.
ChatGPT een studieplan vragen
Afgelopen donderdag had ik voor de zoveelste keer een hele week niet geoefend. Een simpele notenladder lezen lukte niet eens meer. Uitermate frustrerend. Als je zo’n punt bereikt hebt ga je zelfs met tegenzin naar je les toe. Je schaamt je. Het voelt alsof je lood in je schoenen hebt. Dus besloot ik mijn muziekleraar een appje te sturen met de vraag of we niet een studieschema konden gaan opstellen. Een schema waarbij we min of meer van voren af aan beginnen. Door bijvoorbeeld de grepentabel weer te gaan oefenen.
Tijdens het wachten op de leerling voor mij nam ik hierop alvast een voorsprong door Chat GTP de vraag te stellen een studieplan voor het eerste jaar van een beginnend student alt saxofoon op te stellen. In no time kreeg ik een doorwrocht plan voorgeschoteld. Op dit soort momenten blijf ik me verbazen over de kracht van kunstmatige intelligentie. Op andere momenten overigens is het antwoord zo slecht dat ik me verbaas over de domheid van AI. Maar dat terzijde.
Motivatie
Hoe dan ook. Ik besprak met mijn docent mijn vraag een studieplan op te stellen. Met als resultaat dat we overeenkwamen dat ik me tot doel zou stellen vijf keer per week 20 minuten te oefenen. In eerste instantie een paar noten van de grepentabel per oefensessie en oefenen met het nummer Bone Bop van Kenny Garrett. Ik zou maandag, vandaag op bevrijdingsdag dus, beginnen.
Even leek het erop dat ik vandaag opnieuw niet de motivatie op kon brengen te gaan toeteren. Toch deed ik dat alsnog. Na het eten, vroeg in de avond. En ik moet zeggen dat het uitermate bevredigend was. Het gaf me echt een goed gevoel weer eens serieus aan het oefenen te zijn geweest. Eén zwaluw maakt nog geen zomer, maar licht optimistisch ben ik hierdoor toch wel.
De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens luidt het gezegde. Daar moest ik aan denken toen ik er gisteren niet meer aan toegekomen was een blogpost te schrijven. Sinds ik twee weken geleden weer begon met bloggen lukte het me elke dag een bericht te schrijven en te publiceren. Het was ook een doel op zich. Een streven. Een voornemen. Niet altijd even makkelijk, maar wel gedaan. Tot gisteren dus.
Was er gisteren dan niks om over te bloggen dan? Nee, juist wel. Twee blogwaardige gebeurtenissen zelfs. Het kwam er alleen niet van. Daarom vandaag alsnog maar over de gebeurtenissen van gisteren een blogje geschreven. Dan haal ik het wel in. Of is dat valsspelen?
Een Afrikaan op Groenland
Sinds kort leest mijn zoon mijn blogs ook. Bij het lezen van mijn posts kwam hij ook het bericht van 8 april tegen. Waarbij de daily prompt van WordPress me er toe aanzette om over het boek ‘Een Afrikaan op Groenland‘ te schrijven. Een boek dat zeer waarschijnlijk boven op zolder in één van de vele verhuisdozen ligt. Waarschijnlijk ver weg en onbereikbaar achterin. Voor hem reden om al googelend op zoek te gaan naar een betaalbaar tweedehands exemplaar. Om zijn vader mee te verrassen. En gisteren was het zover. Stevig ingepakt in een groot stuk bruin inpakpapier dichtgeplakt met duct tape. Wat een verrassing! Echt verschrikkelijk lief van hem. De kanjer. Dit weekend maar eens in beginnen te lezen.
Sylvie Kreusch
Gisteravond een keertje in mijn eentje naar Hedon geweest om een optreden bij te wonen. De Gentse zangeres Sylvie Kreusch zou er optreden. Eerlijk gezegd kende ik haar nog niet. Iets wat wel had gekund, omdat ze immers met haar ex-vriend Maarten Devoldere in de behoorlijk bekende band Warhaus heeft gezeten. Een band die zangeres en fotomodel Kreusch in 2016 verliet om zich te storten op een solocarrière.
Dat ik Kreusch op het spoor kwam had te maken met het idee dat ik ongeveer een jaar geleden kreeg om vaker concerten te bezoeken. Met het prachtige poppodium Hedon bij mij om de hoek is het dan best logisch eens te kijken wat daar speelt. Zo gezegd, zo gedaan. Zo nu en dan kijk ik naar de laatste boekingen op http://www.hedon-zwolle.nl en, lees van de voor mij onbekende artiesten de beschrijvende teksten én check hun muziek op Spotify. Bevalt het me dan denk ik niet te lang na en koop een kaartje. Op deze manier ontdekte ik Jonathan Jeremiah en trakteerde ik mezelf op optredens van Rondé, Son Mieux en Johan. Deze drie bezocht ik samen met mijn zoon, maar vanavond dus voor het eerst weer eens alleen naar een concert.
Het was een goede show. Lekkere muziek. Veel nummers. Je moet alleen niet gevoelig zijn voor epilepsie, want de stroboscopische lamp werd vol overgave veelvuldig gebruikt. Een wat ouder publiek ook als je het mij vraagt. Wat ik wel apart vond was dat Sylvie Kreusch amper contact met het publiek legde. Als je dan het publiek minder meekrijgt dan je zou willen is dat op zich ook niet zo verrassend toch?
Hoe dan ook, ik heb genoten. Het enige kaartje wat ik nu nog klaar heb liggen is voor een optreden van Typhoon ergens in oktober. Misschien toch binnenkort maar weer eens kijken of er nog wat interessants optreedt.
Wie kent het nummer Never Gonna Give You Up niet? Dé hit van one hit wonder Rick Astley uit juli 1987 die in 25 landen op de eerste plaats in de hitlijsten belandde. Tenminste, zo staat hij bij veel mensen bekend.
De inmiddels 59 jarige zanger staat vandaag in De Volkskrant waarin hij als weekendgids over zijn leven en zijn interesses vertelt. Ook heeft hij het erover hoe hij na een lange pauze zijn comeback maakte met het album 50, dat in 2016 op de eerste plaats van de Britse hitlijst terechtkwam.
Genoeg om nieuwsgierig te worden. Dus zette ik het album vanavond aan op Spotify. Wat een prachtig album! Ik ben verkocht. Heb ‘m met veel plezier beluisterd. Beetje laat om deze verzameling liedjes bijna tien jaar na verschijnen te ontdekken. Aan de andere kant is het natuurlijk nooit te laat om met mooie dingen in aanraking te komen.
Afgelopen donderdag was ik bij een optreden van mijn saxofoondocent Luuk de Vries. Hij trad samen met zijn jazz fusion band Vlot op in een zaaltje van het creatieve bolwerk Eureka in mijn levendige Zwolse wijk Assendorp . Na alweer jaren wekelijks van hem les te krijgen was het leuk en bijzonder Luuk nu als artiest aan het werk te zien.
De band presenteerde haar eerste album Beneath the Summit. Het kleine zaaltje op de zolder van een culinair en cultureel centrum bij mij om de hoek was afgeladen vol. Conservatorium studenten, familie, vrienden, kennissen en een enkele leerling hadden de weg naar de albumpresentatie weten te vinden.
Inspiratie of intimidatie?
Net als bij het optreden van Candy Dulfer dat ik op 30 november 2024 bijwoonde had ik vooraf het gevoel dat iemand de sterren van de hemel te zien spelen intimiderend zou kunnen zijn. Zeker wetende dat ik zelf door te weinig te oefenen amper vorderingen maak. Niets was echter minder waar. Kijken naar een spetterend optreden van mijn saxofoondocent en zijn mede-bandleden was eerder inspirerend dan intimiderend. Nu alleen nog de discipline opbrengen om minstens een aantal keren per week te oefenen. Misschien wordt het dan zelfs met mijn saxofoonvaardigheid nog wel wat.
Benieuwd naar wat de band Vlot speelt? Beluister dan hun eerste album op Spotify.
