Kleine gedachten. Losse observaties. En andere dingen die ik niet wil vergeten.
-
Als ik iets lastig vind dan is het wel een bio over mezelf te schrijven voor mijn blog. Wat zeg je over jezelf en hoe spreek de lezer toe?
Schrijf je gewoon in de ik-vorm of doe je het toch in de derde persoon enkelvoud. Dat eerste is natuurlijk veel persoonlijker. Het tweede creëert weer genoeg afstand om schaamteloos de loftrompet over jezelf af te steken.
Ik vind hem lastig. Gelukkig leest toch geen hond dit blog. Maak ik me eigenlijk druk om niks. Al zou ik hier volstrekt poep praten dan valt het nog niemand op. Toch?
-
In de zomer van 2018 liep ik stage bij de regionale omroep RTV Oost. Voor de tweede keer. Een periode die ook wel bekendstaat als komkommertijd. Een nieuwsluwe periode. Behalve dit jaar. Dit jaar was het droger dan het lange tijd geweest was.
De laatste keer dat extreme droogte Nederland teisterde was in 1976. Kijkend naar de KNMI droogtemonitor bleef 2018 lange tijd onder dit recordjaar, om vervolgens in midden juli toch alsnog 1976 te overtreffen.
De actuele KNMI Droogtemonitor van vandaag. De ene zijn dood is de ander zijn brood zeggen ze wel eens. In zekere zin gold dat ook voor mij dit jaar. In plaats van een gezapig voortkabbelende stage te volbrengen was het nu immers een hele dynamische periode. Vanuit journalistiek oogpunt gezien prachtig dus.
We maakten speciale themauitzendingen en als stagiair had ik de mazzel me extra in de materie te kunnen verdiepen. Dus verdiepte ik me in de noodscenario’s, alle informatie op het gebied van watermanagement op www.rijkswaterstaat.nl en werd in korte tijd een waterexpert. Met als gevolg dat mijn stage niet voortkabbelde maar een heerlijke dynamische periode was.
Afbeelding van Rijkswaterstaat waarin het waterbeheer van Nederland weergegeven wordt. Waarom ik hier ineens over begin? Omdat ik vandaag in de NRC een artikel over het in de toekomst anders moeten omgaan met water lees. Was het vroeger bij wateroverlast in natte periodes gebruikelijk water zo snel mogelijk via de rivieren naar zee af te voeren, nu moeten we water meer vasthouden. Zodat we water hebben als het droger is. En droger wordt het.
In 2018 was het voor het eerst sinds 1976 extreem droog. Een droogte die voor de boeren, scheepvaart en waterbeheerders in Nederland in dat jaar tussen de 450 en 2080 miljoen euro schade opleverde.
Gek eigenlijk dat de droogte van dit jaar tot nu toe veel erger is dan in 1976 én 2018 maar dat je er niemand over hoort? Is er ineens geen urgentie meer? Het is dat ik tegenwoordig journalistiek niet actief ben, anders zou ik op zoek gaan naar antwoorden.
-
Vanavond de laatste aflevering gezien van de vierdelige BBC serie rond de verdwijning van en de moord op de twee jonge 16 jarige meisjes Geraldine Hughes en Pauline Floyd in Wales in september 1973.
Heen en weer switchend van 2002 naar 1973 en weer terug wordt minutieus uiteengezet hoe destijds het politieonderzoek uitgevoerd werd. Welke fouten gemaakt werden en hoe onterecht de eerdere moord op Sandra Newton in juli van dat jaar niet bij het onderzoek betrokken werd. Hoe op een gegeven moment het grootschalige politieonderzoek stopgezet wordt en de moordenaar onbekend blijft.
Monomane rechercheur
Vijfentwintig jaar later wordt alsnog een bruikbaar DNA spoor gevonden. Wat er toe leidt dat het onderzoek heropend wordt. Maar weer dreigt onbekend te blijven wie de drie meisjes destijds vermoord heeft. Eerst het DNA van 500 verdachten zien te verkrijgen en te vergelijken met het gevonden spoor is als het schieten op een mug met hagel. Het kost veel tijd, energie, moeite en vooral geld maar leidt nergens toe.
Ondertussen neemt de druk om ook nu het onderzoek stop te zetten toe. Resultaten blijven immers uit terwijl juist in die periode fors wordt bezuinigd op de politie. Toch zet de monomane rechercheur die ook bij het oorspronkelijke onderzoek betrokken was door. Samen met zijn twee collega’s en hun superieur Jackie blijven ze verwoed proberen deze cold case op te lossen.
Toegevoegde waarde
Besloten wordt het over een andere boeg te gooien. Het DNA van de vermoedelijke dader wordt op bijzonderheden onderzoekt en vergeleken met mogelijk familiare DNA. Dit levert een hit op met iemand die de zoon van de vermoedelijke dader is.
In het begin moest ik wennen aan het veelvuldig heen en weer gaan van 1973 naar 2002 en weer terug. Meestal ergert dit me. Lijkt het amper van toegevoegde waarde te zijn. Zoals Lucy Mangan in de recensie van de serie in The Guardian terecht opmerkt is dat nu anders. het is noodzakelijk en verhelderend.
Survivors guild
Artikelen teruglezend valt op hoe het de mensen in de regio waar dit alles plaatsvond van hun stuk bracht. In Port Talbot en omgeving gebeurden nooit dit soort schokkende geweldsmisdrijven. Nu bleek dankzij het DNA onderzoek van 25 jaar later zelfs dat het om een seriemoordenaar ging.
Wat ik zelf het meest opvallende aan de serie vond was niet eens het politieonderzoek. Nee, de manier waarop twee gebeurtenissen in 1973 voor altijd het leven van de betrokkenen tekende dat is waar het volgens mij echt om gaat in deze reeks. Zowel het leven van de ouders van de vermoorde meisjes, de rechercheur als de vriendin die haar hele leven aan survivors guild leed omdat haar vader voorkwam dat ze met haar vriendinnen op stap ging.
Al met al voor de mensen met een NPO Plus abonnement een serieuze kijktip.
De trailer van de serie