Kleine gedachten. Losse observaties. En andere dingen die ik niet wil vergeten.
-
Vanavond de laatste aflevering gezien van de vierdelige BBC serie rond de verdwijning van en de moord op de twee jonge 16 jarige meisjes Geraldine Hughes en Pauline Floyd in Wales in september 1973.
Heen en weer switchend van 2002 naar 1973 en weer terug wordt minutieus uiteengezet hoe destijds het politieonderzoek uitgevoerd werd. Welke fouten gemaakt werden en hoe onterecht de eerdere moord op Sandra Newton in juli van dat jaar niet bij het onderzoek betrokken werd. Hoe op een gegeven moment het grootschalige politieonderzoek stopgezet wordt en de moordenaar onbekend blijft.
Monomane rechercheur
Vijfentwintig jaar later wordt alsnog een bruikbaar DNA spoor gevonden. Wat er toe leidt dat het onderzoek heropend wordt. Maar weer dreigt onbekend te blijven wie de drie meisjes destijds vermoord heeft. Eerst het DNA van 500 verdachten zien te verkrijgen en te vergelijken met het gevonden spoor is als het schieten op een mug met hagel. Het kost veel tijd, energie, moeite en vooral geld maar leidt nergens toe.
Ondertussen neemt de druk om ook nu het onderzoek stop te zetten toe. Resultaten blijven immers uit terwijl juist in die periode fors wordt bezuinigd op de politie. Toch zet de monomane rechercheur die ook bij het oorspronkelijke onderzoek betrokken was door. Samen met zijn twee collega’s en hun superieur Jackie blijven ze verwoed proberen deze cold case op te lossen.
Toegevoegde waarde
Besloten wordt het over een andere boeg te gooien. Het DNA van de vermoedelijke dader wordt op bijzonderheden onderzoekt en vergeleken met mogelijk familiare DNA. Dit levert een hit op met iemand die de zoon van de vermoedelijke dader is.
In het begin moest ik wennen aan het veelvuldig heen en weer gaan van 1973 naar 2002 en weer terug. Meestal ergert dit me. Lijkt het amper van toegevoegde waarde te zijn. Zoals Lucy Mangan in de recensie van de serie in The Guardian terecht opmerkt is dat nu anders. het is noodzakelijk en verhelderend.
Survivors guild
Artikelen teruglezend valt op hoe het de mensen in de regio waar dit alles plaatsvond van hun stuk bracht. In Port Talbot en omgeving gebeurden nooit dit soort schokkende geweldsmisdrijven. Nu bleek dankzij het DNA onderzoek van 25 jaar later zelfs dat het om een seriemoordenaar ging.
Wat ik zelf het meest opvallende aan de serie vond was niet eens het politieonderzoek. Nee, de manier waarop twee gebeurtenissen in 1973 voor altijd het leven van de betrokkenen tekende dat is waar het volgens mij echt om gaat in deze reeks. Zowel het leven van de ouders van de vermoorde meisjes, de rechercheur als de vriendin die haar hele leven aan survivors guild leed omdat haar vader voorkwam dat ze met haar vriendinnen op stap ging.
Al met al voor de mensen met een NPO Plus abonnement een serieuze kijktip.
De trailer van de serie -
Ik slaap al een tijdje slecht. Zo slecht dat het me na een paar dagen begint op te breken en ik in het weekend moet bijslapen.
In slaap vallen is geen probleem. Ik leg mijn hoofd op mijn kussen en ben al zo goed als vertrokken. Maar doorslapen dat is het probleem. Te vaak word ik tussen 03.00 en 03.30 uur wakker. En dan ook gelijk klaarwakker hè. Omdraaien en weer in slaap vallen lukt dan te vaak niet.
Nu moet ik zeggen dat ik mijn brein tot vlak voor het naar bed gaan ook nog te actief houd. Door op de mobiel bezig te zijn of nog tv te kijken. Beter zou ik een uurtje voor bedtijd al wat ontspannends gaan doen. Zonder al teveel visuele prikkels. Een boek lezen bijvoorbeeld.
Daarom ga ik nu wat eerder dan anders naar bed en pak een boek. Eens kijken of dat een positief effect heeft. Trusten.
-
Vandaag een interessant interview met handelseconoom en Nobelprijswinnaar Paul Krugman in de NRC gelezen. Een intellectueel die zijn kritiek op Trump en hofhouding niet onder stoelen of banken steekt.
Ik kan natuurlijk onmogelijk het hele artikel overschrijven. Dat zou pure plagiaat zijn. Wil je het lezen neem dan dus vooral een abonnement op de NRC. Wel kan ik proberen de in mijn ogen meest interessante punten aan te stippen:
- Na zessen houdt Krugman het nieuws voor zover dat lukt buiten de deur.
- Als zeer fel anti-Trump criticus is hij nog niet bang bij zijn terugkeer naar de VS gearresteerd te worden. “Maar over zes maanden misschien wel”, aldus Krugman.
- Volgens Krugman leven we in een tijd zoals we die sinds de jaren dertig niet meer hebben meegemaakt.
Al met al best pittige uitspraken dus.
Wat ik mensen ook wel eens hoor uitspreken is de angst voor een burgeroorlog. Krugman spreekt zelf hardop uit dat er in de VS misschien wel een kleurenrevolutie komt.
Een kleurenrevolutie? Ik dacht in eerste instantie direct aan de Oranjerevolutie in Oekraïne. Had ook het idee dat die opstand hetzelfde was als de Maidan opstand. Niet is echter minder waar. De Oranjerevolutie vond plaats tussen november 2004 en januari 2005, na de nogal omstreden verkiezingswinst van Viktor Janoekovytsj.
Deze Oranjerevolutie leidde uiteindelijk tot nieuwe verkiezingen met als winnaar oppositiekandidaat Viktor Joesjtsjenko.
Janoekovytsj verdween echter niet volledig van het politieke strijdtoneel, maar wist de presidentsverkiezingen van 2010 te winnen. Tot hij uiteindelijk in februari 2014 na de maandenlange Euromaidan protesten het veld moest ruimen.
Meer weten over de Maidan revolte? Kijk dan naar onderstaande video.
-
Stem je tijdens politieke verkiezingen?
Of ik stem tijdens verkiezingen? Uiteraard! Sterker nog, ik kon niet wachten tot ik 18 was en voor het eerst een stemhokje in mocht stappen om met het rode potlood een rondje rood te mogen inkleuren.
Ben ik dan onverdeeld positief over de politiek? Over politieke partijen en de politici die haar vertegenwoordigen. Nee, niet bepaald. Maar ik ben er wel van overtuigd dat de Westerse democratie de minst slechte vorm is waarop een maatschappij kan worden ingericht.
Dus ja ik stem!
-
Iedereen die zich creatief probeert te uiten kent het fenomeen van de innerlijke criticus. Het stemmetje dat zegt dat iets niet goed genoeg is. Ik ook. Bij mij is het zelfs zo erg dat ik wekenlang elke dag een blog kan bijhouden en alles uiteindelijk toch weer weggooi.
Dan vind ik bijvoorbeeld dat de post die ik schreef te persoonlijk is. Dat ik dat niet zomaar aan het grote publiek had moeten toevertrouwen. Achteraf heb ik er vaak spijt van alles weggegooid te hebben. Zo was ik rond mijn 47ste fanatiek aan het vloggen. Zo fanatiek dat ik er zelfs de aandacht van RTV Oost mee trok. Toen er vervelende reacties kwamen heb ik vrij resoluut eerst het kanaal op zwart gezet, om vervolgens alle video’s te wissen. Iets waar ik nog steeds wel een beetje spijt van heb.
Dus besloot ik zo’n drie weken geleden niet alleen weer opnieuw te gaan bloggen, maar ook de lat lager te leggen. Qua onderwerpen en kwaliteit van het geschrevene dan. Niet qua frequentie. Ik moet namelijk elke dag van mezelf een blogpost publiceren. De ene keer gaat dat makkelijker dan de andere keer. Soms doe ik het nog op het allerlaatste moment, zoals nu om 23.51 uur. Maar, het belangrijkste is dat ik het doe. Het lukt me vol te houden en elke dag een bericht te plaatsen.
Maar dat niet alleen. Toen ik gisteren door de afgelopen weken bladerde bekroop mij ook een gevoel van tevredenheid. Het zag er eigenlijk best wel prima uit. Dus probeer ik de komende weken nog even het dagelijks bloggen vol te houden. Misschien gaat uiteindelijk de frequentie wel naar meerdere keren per week of wekelijks, maar vooralsnog bevalt me dit prima.