Vanavond de laatste aflevering gezien van de vierdelige BBC serie rond de verdwijning van en de moord op de twee jonge 16 jarige meisjes Geraldine Hughes en Pauline Floyd in Wales in september 1973.
Heen en weer switchend van 2002 naar 1973 en weer terug wordt minutieus uiteengezet hoe destijds het politieonderzoek uitgevoerd werd. Welke fouten gemaakt werden en hoe onterecht de eerdere moord op Sandra Newton in juli van dat jaar niet bij het onderzoek betrokken werd. Hoe op een gegeven moment het grootschalige politieonderzoek stopgezet wordt en de moordenaar onbekend blijft.
Monomane rechercheur
Vijfentwintig jaar later wordt alsnog een bruikbaar DNA spoor gevonden. Wat er toe leidt dat het onderzoek heropend wordt. Maar weer dreigt onbekend te blijven wie de drie meisjes destijds vermoord heeft. Eerst het DNA van 500 verdachten zien te verkrijgen en te vergelijken met het gevonden spoor is als het schieten op een mug met hagel. Het kost veel tijd, energie, moeite en vooral geld maar leidt nergens toe.
Ondertussen neemt de druk om ook nu het onderzoek stop te zetten toe. Resultaten blijven immers uit terwijl juist in die periode fors wordt bezuinigd op de politie. Toch zet de monomane rechercheur die ook bij het oorspronkelijke onderzoek betrokken was door. Samen met zijn twee collega’s en hun superieur Jackie blijven ze verwoed proberen deze cold case op te lossen.
Toegevoegde waarde
Besloten wordt het over een andere boeg te gooien. Het DNA van de vermoedelijke dader wordt op bijzonderheden onderzoekt en vergeleken met mogelijk familiare DNA. Dit levert een hit op met iemand die de zoon van de vermoedelijke dader is.
In het begin moest ik wennen aan het veelvuldig heen en weer gaan van 1973 naar 2002 en weer terug. Meestal ergert dit me. Lijkt het amper van toegevoegde waarde te zijn. Zoals Lucy Mangan in de recensie van de serie in The Guardian terecht opmerkt is dat nu anders. het is noodzakelijk en verhelderend.
Survivors guild
Artikelen teruglezend valt op hoe het de mensen in de regio waar dit alles plaatsvond van hun stuk bracht. In Port Talbot en omgeving gebeurden nooit dit soort schokkende geweldsmisdrijven. Nu bleek dankzij het DNA onderzoek van 25 jaar later zelfs dat het om een seriemoordenaar ging.
Wat ik zelf het meest opvallende aan de serie vond was niet eens het politieonderzoek. Nee, de manier waarop twee gebeurtenissen in 1973 voor altijd het leven van de betrokkenen tekende dat is waar het volgens mij echt om gaat in deze reeks. Zowel het leven van de ouders van de vermoorde meisjes, de rechercheur als de vriendin die haar hele leven aan survivors guild leed omdat haar vader voorkwam dat ze met haar vriendinnen op stap ging.
Al met al voor de mensen met een NPO Plus abonnement een serieuze kijktip.
